به گزارش مشرق، جنگ، هرچقدر هم نزدیک باشد، نتوانسته ریتم زندگی را از این کلانشهر بگیرد؛ فقط آن را تغییر داده، محتاطتر کرده و حساسیتها را بالا برده است.
تهران در روزهای پرتنش
در خیابانهای اصلی شهر، از ولیعصر تا انقلاب و از صادقیه تا تهرانپارس، رفتوآمد همچنان برقرار است، مترو شلوغ و اتوبوسها پر از مسافرند و مغازهها باز.
مردم البته با دقت بیشتری اخبار را دنبال میکنند و هر صدای غیرعادی را جدیتر میگیرند، اما این نگرانیها باعث توقف زندگی نشده است.
مدارس و دانشگاهها در این ایام با توجه به حمله دشمن به چند مدرسه در سطح کشور و شهادت جمع زیادی از دانش آموزان بیگناه، تعطیل است اما برنامه های آموزشی با زمان بندی مشخص به صورت غیرحضوری و مجازی انجام می شود.
بسیاری از کسبوکارها فعال است و البته بخشی از افراد و نیروها در بخش های مختلف دولتی و خصوصی به صورت دورکاری مشغول فعالیت هستند.
فروشگاهها و مراکز خرید هم باز هستند، هرچند ساعات کاری برخی کوتاهتر شده است.
اقتصاد روزمره؛ احتیاط همراه با تداوم
بازار تهران، میدان هفتتیر، تجریش و حتی فروشگاههای محلی در محلهها همچنان فعالاند، مردم خرید میکنند، اما با حساب و کتاب بیشتر، فروشندگان میگویند که مشتری کمتر شده، اما زندگی که تعطیل نمیشود.
خریدهای ضروری مثل مواد غذایی، دارو و لوازم مصرفی جریان ثابت خود را دارد، رستورانها و کافهها همچنان مشتری دارند، هرچند کمتر از قبل.
تاکسیهای اینترنتی و حملونقل شهری نیز فعال و پرکارند.
روان جمعی؛ نگرانی هست اما با امید
در گفت وگوهای روزمره، از تاکسی تا محل کار، موضوع جنگ و آینده منطقه نقش پررنگی دارد. مردم نگران هستند، اما در عین حال نوعی مقاومت روانی هم شکل گرفته که زندگی باید ادامه پیدا کند.
خانوادهها برنامههای تفریحی کوچک درونشهری را حفظ کردهاند، پارکها و فضاهای عمومی در عصرها شلوغ هستند و شبکههای اجتماعی پر از تحلیل، شوخی، نگرانی و امید است؛ ترکیبی از همهچیز
این وضعیت نشان میدهد که جامعه، با وجود فشارها، تلاش میکند تعادل روانی خود را حفظ کند.
آمادگی و مدیریت شهری
کادر درمان، اورژانس و نهادهای امدادی و خدماتی در حالت آمادهباش هستند، بیمارستانها برنامههای اضطراری دارند و پدافند غیرعامل در برخی مناطق تقویت شده است.
این آمادگیها به مردم حس امنیت نسبی میدهد، حتی اگر نگرانیها کاملاً از بین نرود.
شبهای تهران؛ آرام اما هوشیار
شبها شهر آرامتر از گذشته است. ترافیک کمتر، رفتوآمد محدودتر و سکوت بیشتری در محلهها دیده میشود. اما همین شبها هم نشانههایی از زندگی دارند؛ چراغ کافهها روشن است، جوانها در خیابانها قدم میزنند و خانوادهها برای خریدهای کوچک بیرون میآیند.
و کلام آخر
تهران در روزهای جنگی، شهری است که میان نگرانی و امید حرکت میکند، مردم محتاطتر شدهاند، اما زندگی را متوقف نکردهاند.
جریان روزمره، هرچند کندتر و با احتیاط بیشتر، همچنان ادامه دارد و این پایداری، بخشی از هویت شهری و اجتماعی ایران است؛ اینکه حتی در سختترین شرایط، زندگی راه خودش را پیدا میکند.
۱۰:۰۹ - ۱۴۰۴/۱۲/۱۹
